So Satisfying.

Ik ben met alles gestopt.

Eén maand geleden landde het opeens: ik ben iets aan het pushen wat niet klopt. Ik voelde al veel langer dat er iets niet klopte, maar ik dacht ergens dat het toch aan mij lag, dat ik meer moest leren, dat ik het niet goed deed. Tot een serie van gebeurtenissen me opeens glashelder liet zien dat ik nog steeds vanuit een oude angst opereerde. Heel bizar, het was me opeens zo duidelijk, en ik wilde maar één ding: alles stoppen.

Ik stopte met de klanten met wie ik werkte, met mijn businesscoachingtraject, met een samenwerking die zo mooi leek op papier, met mijn vrijwilligerswerk, met allerlei dingen die ik deed omdat ik hoopte dat er iets uit zou komen - niet omdat ik er zo excited over was.

Wat me zo duidelijk werd, is dat ik dacht dat ik een bedrijf aan het bouwen was, terwijl ik eigenlijk nog steeds bezig was iets te bewijzen.

Het stoppen voelde als een enorme bevrijding. En er kwam veel los uit mijn lichaam, maar ik kon voelen dat het eruit moest. Er zat zo’n stevigheid en vertrouwen onder dat dit eindelijk klopte.

Ik besef hoe radicaal en hoe pijnlijk het voor me was om vijf jaar lang zo hard een “droom” achterna te jagen waar ik zoveel resistance kreeg en nul “succes”. Maar ik weet ook dat het zo diep gaan precies is waarom ik het nu kan laten gaan.

Ik wil nog maar één ding: mezelf leven.

Niet meer mijn hoofd volgen, dat zoveel wil, en denkt dat ik zoveel moet zijn en doen. Maar mezelf leven, mijn design leven.

En voor nu is dat een deep dive in mijn strategy. Ik ben een 1/3 Sacral Generator en mijn design is “To Respond”. Want wat betekent het nu echt? Wat zijn de mechanics? Hoe werkt dat voor mij?

Wie mij hier ontzettend mee helpt, zijn de ervaringen van Mary Ann Winiger. In 2021 las ik haar boek The Evolution of One voor de eerste keer, en nu ben ik het weer aan het lezen. Het gaat langzaam, maar elke alinea voelt alsof ik haar woorden in me opneem en het dieper landt.

Ik realiseer me hoeveel ik nog steeds deed omdat ik dacht dat het moest. Of omdat ik dacht dat het uiteindelijk tot satisfaction zou leiden. Maar de taak zelf gaf me vaak geen satisfaction. Dat zie ik nu zoveel helderder. Ik was voortdurend bezig met iets waarvan ik dacht dat het me ergens zou brengen. Nu probeer ik satisfaction zelf te volgen. Niet het resultaat, maar de voldoening zelf.

Hoe dieper ik duik in de mechanics van Human Design, hoe meer ik moet lachen om mezelf en alles wat ik gedaan en geprobeerd heb. En tegelijkertijd was het perfect om me hier te brengen en er nu mee te kunnen stoppen.

Waar ik ben? Geen idee.
En het geen idee hebben geeft geen stress meer.
Het voelt enorm vrij en exciting.

Ik mag wachten. Alles komt, en in dat moment, alleen in dat moment, kan ik met geluiden mijn response voelen. Ahah of uhuh.

Niet makkelijk, want ik merk hoe ik op momenten automatisch antwoord geef voordat ik mijn uhu of uhnhu gehoord heb. Of dat ik achteraf denk: ik heb niet eens naar mijn sacral geluisterd. Of ik zat alweer advies te geven voordat me iets gevraagd werd...

En het betekent ook niet dat mijn hoofd opeens volledig on board is. Die vindt hier van alles van. Dat ik "niks" doe, kansen laat liggen, mijn tijd verdoe, niet nuttig ben... En wat als dit het ook niet is? Dan sta je weer voor lul?

Het is eigenlijk ongelooflijk verdrietig, alles wat ik ben gaan geloven over wat je hebt te doen om succesvol te zijn als mens. En ik observeer steeds meer wat mijn hoofd, mind, allemaal tegen mezelf zegt. Ik denk dat ik daardoor juist meer compassie krijg voor alles wat ik heb geprobeerd, wat niet lukte, en hoe dat me zo aan mezelf deed twijfelen.

Alles wat ik tot nu toe gedaan heb, heeft me hier gebracht. En ik ben zo ongelooflijk dankbaar voor deze ervaringen, want niks interesseert me nog. En dat bedoel ik niet op de manier waarop het misschien op je overkomt. Ik bedoel dat ik niks anders meer wil dan innerlijke afstemming. Niks voelt zo zuiver als je strategy leven. Het gaat voorbij de mind. Het gaat over correctness.

Correctness.
I love that word.
Het voelt zo waar.
Zo clean.

Je kan me alles vertellen, van me vinden wat je wilt, maar alleen mijn eigen response is waar ik nog naar wil luisteren. Mijn response, in het moment. Dat is het enige waar ik geïnteresseerd in ben.

Want ik ben er zo klaar mee. Zo, zo, zo klaar mee. Niet meer initiëren, pushen, proberen mijn outcome te controleren, maar mijn levensenergie gebruiken voor wat daadwerkelijk correct voor me is.

Waar dat me brengt? Geen idee. En zelfs dat geeft me nu rust. It’s ok. I will be ok. Dit experiment is zo gaaf, ik kan er niet over uit. Ik wil dit nu aangaan. And I’m forever grateful dat al die momenten waarop ik het het leven niet meer zag zitten, me op dit pad hebben gebracht.

Terug naar mezelf.
So satisfying.

🍯🧬

Nynke 🌱