Ik weet het allemaal even niet. En wat dat me brengt.

Er is de afgelopen maanden zoveel aan het verschuiven in mij, sinds ik in mei stopte met werk. Eigenlijk met alles wat ik deed rondom werk om het een succes te maken. Alsof mijn systeem ergens heel duidelijk zei: ik kan dit niet meer.

Het is angstig, want het doet al mijn zekerheden schudden. En ik heb geen duidelijke antwoorden.

Het voelt als een soort existential crisis. Alles in mij lijkt af te brokkelen. En tegelijkertijd zijn er steeds van die kleine momenten waarop ik ineens denk: oh… misschien gaat het hier wel over.

Veel gaat over het niet meer bereid zijn om mezelf op te geven voor een mooi plaatje. Of voor verwachtingen waar ik stress van krijg en die niet echt van mij voelen.

Ik kan het niet meer.

Ik ben klaar met overwhelm en aan mezelf twijfelen. Ik hoef niks meer als dat betekent dat het ingewikkeld wordt en ik mezelf erin kwijtraak. Ik wil mezelf leven. En de rust en excitement die dat brengt is alles voor me.

Waar ik me in deze periode van wachten en niks initiëren steeds bewuster van word, is hoeveel schuldgevoel, schaamte en verwachtingen — van mezelf en van wat ik denk dat anderen van me verwachten — door mijn hoofd schreeuwen. Zo voelt het bijna.

En hoe mijn hele lijf daarop reageert. Het verschil is dat ik nu niet meer in actie kom, maar in overwhelm en freeze.

Dus daar zit ik dan, middenin het niet weten. Met mijn mind die zo graag veiligheid wil in een verhaal of een antwoord, en dat steeds niet krijgt.

Het gaat langzaam. En wat ik zo helder ervaar, is dat het niet te versnellen is.

Ik merk steeds meer dat het niet gaat over ineens weten wat het antwoord is. Ik kan niet bedenken wat het antwoord is en het dan gewoon gaan doen. Dit gaat niet over wilskracht. (En ik denk dat het zooovaak niet echt over wilskracht gaat.)

Voor mij gaat deze periode meer over elke dag erdoorheen bewegen. Wachten. Het laten gebeuren. En alles observeren.

Hoe ik mezelf probeer af te leiden.
Hoeveel verdriet mijn lichaam vasthoudt, wat eruit wil.
Hoe mijn mind al die verwachtingen waar ik aan denk te moeten voldoen blijft schreeuwen en me in een spagaat duwt waardoor overwhelm erin schiet.
Hoe ik het haat om erdoorheen te ademen.
Hoe moeilijk het is om het te verwoorden.
Hoe ik mensen wegduw door niks te delen.
Hoe frustrerend het is om niet meer te weten wat je moet doen.

En dat is ook iets wat deze periode me weer laat zien: als ik overwhelm voel en niet meer weet wat ik moet doen, moet ik soms gewoon gaan zitten. Diep ademhalen. En doen wat ik wél kan doen. Wat ik wél weet.

Daarmee gaan.

En erop vertrouwen dat dat precies is wat ik nu te doen heb. Dat de rest wel helder wordt. Of dat het gewoon nog niet de tijd is.

Wat me hier veilig in laat voelen, is dat ik inmiddels heel goed van mezelf weet dat als ik helder heb wat ik wil, ik het wel doe. I will make it happen — ook als het consequenties heeft die ongemakkelijk zijn.

Die helderheid in mij vertrouw ik.

Het niet doen en in freeze zitten betekent voor mij ook dat er meer speelt dan gewoon doorzettingsvermogen. Ik kan mezelf niet uit dit stuk trekken door mezelf harder te pushen.

Het is eerder een les in niet alles hoeven te weten. Even wachten, blijven afstemmen en vertrouwen op het volgende wat ik wél weet.

En ik begin langzaam op te merken hoe het me verandert. In wat ik wel en niet meer wil. In wat ik wel en niet meer doe. Op een manier die niet meer negotiable is.

Het vastlopen maakt dat ik dieper voel wat wel en niet meer werkt.

Dit proces is precies wat er nodig is voor mij om grenzen te zetten en daar steviger in te gaan staan. Als ik dit proces zou overslaan door weer iets nieuws te bedenken, ga ik misschien precies voorbij aan waar de verandering eigenlijk gebeurt.

Ergens diep voel ik dat dit precies is wat nodig is om door een oud stuk van mezelf heen te breken dat al heel lang gezien wil worden.

Misschien is dat wel wat ik steeds meer echt begin te accepteren: het proces is de weg. Er zijn geen doelen, geen antwoorden. Alleen een unfolding. Een terugkeren naar het leven van mezelf.

🌱 Nynke