Middenin het niet weten

Er is de afgelopen maanden zoveel aan het verschuiven in mij, sinds ik in mei stopte met werk. Eigenlijk met alles wat ik deed rondom werk om het een succes te maken. Alsof mijn systeem ergens heel duidelijk zei: ik kan dit niet meer.

Het is angstig. Want het doet al mijn zekerheden schudden. En ik heb geen duidelijke antwoorden. Het voelt als een soort existential crisis. Alles in mij lijkt af te brokkelen. En tegelijkertijd zijn er steeds van die kleine momenten waarop ik ineens denk: oh… misschien gaat het hier wel over.

Veel gaat over het niet meer bereid zijn om mezelf op te geven voor een mooi plaatje. Of voor verwachtingen waar ik stress van krijg en die niet echt van mij voelen. Ik kan het niet meer. Ik ben klaar met overwhelm en aan mezelf twijfelen. Ik hoef niks meer als dat betekent dat het ingewikkeld wordt en ik mezelf erin kwijtraak. Ik wil mezelf leven. En de rust en excitement die dat brengt is alles voor me.

Maar wat van mezelf is, is misschien precies wat ik nu niet meer zeker weet. Want wat ik altijd zag als van mezelf, was misschien niet altijd zo zuiver. Hoeveel van wat ik doe en denk te willen wordt eigenlijk gedreven door angst? Door mezelf veilig willen voelen? Door ergens naartoe moeten? Door het idee dat ik iets moest bewijzen, bereiken of goed moest doen?

Ik weet het niet.

Dus daar zit ik dan, middenin het niet weten. Met mijn mind die zo graag veiligheid wil in een verhaal of een antwoord, en dat steeds niet krijgt.Het gaat langzaam. En wat ik zo helder ervaar, is dat het niet te versnellen is.Ik merk dat ik zo graag antwoorden wil, maar ook steeds meer zie dat het niet gaat over ineens weten wat het antwoord is. Ik kan niet bedenken wat het antwoord is en het dan gewoon gaan doen. Dit gaat niet over wilskracht. (en ik denk dat het zooovaak niet over wilskracht gaat)

Voor mij gaat deze periode meer over elke dag erdoorheen bewegen. Het laten gebeuren.
Over observeren.

Hoe ik mezelf probeer af te leiden.
Hoeveel verdriet mijn lichaam vasthoudt.
Hoe mijn mind al die verwachtingen waar ik aan denk te moeten voldoen blijft schreeuwen en me in een spagaat duwt waardoor overwhelm erin schiet.
Hoe ik het haat om erdoorheen te ademen.
Hoe moeilijk het is om het te verwoorden.Hoe ik iedereen wegduw, door niks te delen.
Hoe moeilijk het is om niet meer te weten wat je nog moet doen.

En hoe ik langzaam begin op te merken hoe het me verandert. In wat ik wel en niet meer wil. In wat ik wel en niet meer doe. Op een manier die niet meer negotiable is. Het enige wat ik nu kan doen, en wat ik denk dat er van me gevraagd wordt, is erdoorheen werken. Niet met een antwoord als doel, maar om dit oude stuk wat in de weg staat om mezelf meer te leven, doorvoeld te laten worden. Het leven, het vastzitten, maakt dat ik voel wat wel en niet meer werkt. Dat is de verandering. Dat is de heling. En niet dat proces overslaan door weer iets nieuws te bedenken wat ik kan doen om mezelf op de rit te krijgen.

Ergens diep voel ik dat dit precies is wat nodig is om door een oud stuk van mezelf heen te breken dat al heel lang gezien wil worden. Het erdoorheen bewegen voelt als wat ik nu alleen maar kan doen. En antwoorden, helderheid, kunnen pas daarna komen.

Misschien is dat wel wat ik steeds meer begin te accepteren: het proces is de weg. Er zijn geen doelen, antwoorden, alleen een unfolding, een terugkeren naar het leven van mezelf.

We zijn allemaal constant aan het unfolden.