Misschien was géén succes de weg
Vijf jaar lang dacht ik dat ik faalde. Omdat mijn bedrijf niet “succesvol” was op de manier waarop ik het had bedacht.
Geen constante stroom klanten.
Geen 10K months.
Geen grote following.
Geen bewijs aan de buitenkant dat het werkte.
En iedere keer als het niet ging zoals ik dacht dat het moest gaan, voelde ik hetzelfde:
Misschien mis ik iets.
Misschien doe ik iets verkeerd.
Misschien ben ik gewoon niet goed genoeg in dit werk.
Ik begon zo aan mezelf te twijfelen. Tot 2 keer toe heb ik mijn familie en mijn man ingelicht dat ik ermee ophoud en een baan ga zoeken.
Oh, wat was ik toen boos.
Tot het ineens zo diep landde.
Wat als mijn bedrijf nooit bedoeld was om meteen succesvol te zijn. Maar dat het een middel was, de container waarin iets veel diepers uitgewerkt moest worden.
Dat de afgelopen 5 jaar helemaal niet over klanten of omzet gingen. Maar over het doorwerken van die constante twijfel in mezelf.
Want iedere keer dat het niet stroomde, werd ik teruggeworpen op dezelfde plek.
Op mezelf.
Vertrouw je jezelf nog steeds?
Ook als het niet gaat zoals ik het graag wil?
Ook als je deelt wat zo waar voelt en niemand reageert?
Als mijn bedrijf vanaf dag één succesvol was geweest…had ik dan ooit moeten aankijken hoeveel ik nog buiten mezelf zocht? Had ik dan echt moeten voelen hoe diep die zelftwijfel zat? Had ik geleerd om mezelf te vertrouwen, ook zonder bevestiging?
Nee.
Dan had “succes” mijn twijfel waarschijnlijk alleen maar bedekt.
En dit is wat ik steeds meer ervaar over hoe het leven werkt.
Wij denken dat we iets willen.
Een succesvol bedrijf.
Een relatie.
Een verhuizing.
Een antwoord.
Maar dat verlangen is vaak niet het eindpunt, het is waar het begint. En wat daarachter zit, is niet altijd wat we hadden bedacht.
Het is een diepere laag die doorleefd wil worden.
Misschien was mijn verlangen naar een succesvol bedrijf eigenlijk een verlangen naar een fundament in mezelf.
En misschien moest het daarom eerst niet werken zoals ik dacht dat het moest werken.
Misschien was het leven me niets aan het afpakken.
Misschien was het iets aan het bouwen.
Juíst om die grote droom te kunnen dragen.
En als ik nu terugkijk, zie ik wat het werkelijke succes was: dat ik mezelf vertrouw en mezelf zie op een manier die ik vijf jaar geleden niet kon.
Dat ik mezelf serieus neem, ook als niemand me bevestigt.
Dat ik mijn pad vertrouw, ook als het niet loopt zoals ik zou willen.
Hoezo falen?
En misschien ben jij ook niet aan het falen.
Misschien ben je precies in de container waar je ziel je wilde hebben. Is het pijnlijk daar, en lukt het niet zoals je het bedacht had.
Misschien zit ook jij daar niet omdat je het niet kunt.
Of omdat er iets verkeerd met je is.
Maar om een fundament te leggen, dat nodig is voor je grotere verlangen.
Als jij voelt dat je in zo’n tussenruimte zit, waarin het leven iets in je aan het bouwen is wat je nog niet helemaal kunt zien, wat onrustig is, frustrerend en je laat twijfelen, laten we kijken waar dit werkelijk over gaat.
Ik ga dit met een kleine groep van 5 vrouwen doen.
Eerlijk. Echt. Diep.
Ik deel hier binnenkort meer over. En over hoe het ontstaan is.
Maar voel je al dat dit wat voor je is, dan weet je me te vinden.
Fijne Pasen🐥
Liefs,
Nynke
