Achterlopen bestaat alleen op school
Vandaag hield ik de kinderen thuis. Ik streef naar een vierdaagse schoolweek en mijn droom is nog steeds om ze helemaal uit school te halen. Het blijft opkomen. Ik weet ook dat ik hier nog niet ben. Anders had ik het al wel gedaan.
Vanmorgen werd ik weer zenuwachtig toen ik een appje typte naar de teacher om te laten weten dat mijn kinderen vandaag niet op school zouden komen. De angst dat mijn kinderen achterlopen. Dat ik ze dom houd. Dat het zonder school later niet goed met ze komt.
In mijn inbox las ik vervolgens de titel van een nieuwsbrief: Falling behind is a school myth. Dankbaar dat alles wat ik nodig heb altijd weer komt, las ik verder, en het leek voor mij geschreven.
In de nieuwsbrief wordt beschreven hoe leren in het echte leven verloopt. Leren is belangrijk, maar school is niet per se een weerspiegeling van hoe leren werkt in het echte leven. Mensen leren wat ze nodig hebben wanneer het relevant wordt. Vaardigheden ontwikkelen zich ongelijk. Interesses verschillen. Leren gaat niet in een rechte lijn, maar in golven.
En terwijl ik dat lees, voel ik waar mijn angst zit. Dat als ik ze van school haal, ik die verantwoordelijkheid niet meer bij school kan neerleggen. Wat ik ergens wรฉl doe, omdat ik het nog niet volledig kan dragen. En dat ik voel dat ik er nog niet volledig op vertrouw dat het leven hen precies dat gaat brengen wat zij nodig hebben โ en dat ik daar voldoende in ga zijn.
Al weet ik ook: anders waren ze niet in mijn leven gekomen ๐
Plus, mijn eigen ervaring is, dat juist op het moment dat ik mijn eigen signalen ging vertrouwen, dingen zoveel meer op zโn plek begonnen te vallen.
Tot mijn zevenentwintigste was ik gefocust op een diploma. Want dan zou alles goedkomen. Maar toen ik dat eenmaal had, voelde ik me verloren. Bij mijn eerste baan kreeg ik al een burn-out. Ik ging vervolgens in een strandtent werken, maar schaamde me dat ik niets met mijn diploma deed en geen โechte baanโ had. Het leven liep anders dan verwacht. Ik emigreerde en werd al snel moeder.
Toen ik een aantal jaar geleden veertig werd, voelde het alsof ik gefaald had. Iedereen leek een carriรจre te hebben opgebouwd. En ik niet. Ik was thuis met de kinderen en had, zo voelde het, niets bereikt. Ik schaamde me daarvoor.
Nu zie ik pas wat ik in die periode wรฉl heb opgebouwd. Al die jaren thuis heb ik aan mezelf gewerkt. Diep werk gedaan. Omdat ik vastliep in mijn huwelijk en het moederschap, had ik naar binnen te gaan en mijn vastzitten te onderzoeken. Dat was mijn werk. Ik heb een stevigheid in mezelf opgebouwd waar ik zo ontzettend dankbaar voor ben. Mijn carriรจre was weer vrij worden in mezelf.
Dit was niet het gebaande pad, maar het was wat ik te doen had. En ik zie het nu niet meer als falen. Ik geloof dat ik dit pad zelf te doorleven had, omdat dit het verhaal is dat ik hier te vertellen heb. Dat door te volgen wat het leven je brengt, het aan te kijken en het vertrouwen te hebben om daarin mee te gaan, je leert wat waar is voor jou. Daar help ik nu anderen mee. En ik kan niks bedenken wat ik liever doe.
En dat is wat ik mijn kinderen wil meegeven. Dat het leven je brengt wat voor jou is. Dat het zich ontvouwt op een manier die misschien totaal niet lijkt op hoe het bij anderen gebeurt, of hoe het er volgens de maatschappij uit moet zien. Maar dat het je precies de lessen geeft die je nodig hebt om hier jouw uniekheid te komen brengen.
Ik ben trouwens niet per se tegen onze school. Ze gaan naar een fijne Waldorfschool. En tegelijk voel ik hoe school veel van onze dagen bepaalt. Hoeveel uur het inneemt. Hoe vaak er haast is. Hoe moe de kinderen thuiskomen. En hoe weinig puf er dan soms nog overblijft voor hun eigen dingen.
De afgelopen weken zijn intens. Arnold is al bijna een maand weg op een project. Ik merk dat de kinderen naar school sturen, om even te kunnen gronden in mezelf, bijna de hoofdreden is. Niet omdat dit โde oplossingโ is, maar omdat dit is wat ik nu kan dragen.
Misschien is dat ook waarom ik nu nog niet homeschool. Ik voel dat ik bang ben dat ik het niet kan dragen. Dat ik zelf niet genoeg ruimte overhoud. Ook weer zoโn angst die ik aan het ontleden ben. En waarin ik onderzoek hoe dit er wรฉl uit kan zien.
Dit is hoe afstemmen er voor mij in het echte leven uitziet.
Misschien voel jij ook signalen die nog geen antwoord hebben. Wat vraagt jouw leven nu van je?
Liefs,
Nynke ๐ฟ
