Ik hou ervan om informatie & inzichten te delen die voor mij voelen als een missend puzzelstukje. Waardoor ik ineens het grotere plaatje beter begrijp en het ineens zoveel meer landt. Ik leef voor deze momenten, echt. Ik kan niet veel leukers bedenken.
Ik duik regelmatig diep in een onderwerp, laat het dan weer even liggen en kom er later op terug om weer een nieuwe laag te ontdekken. En de afgelopen maand was ik weer terug bij Human Design. Voor mezelf, maar ook om mijn kinderen beter te begrijpen en ondersteunen.
En zo kwam ik weer zo’n puzzelstukje tegen: The Vehicle, The Driver and The Passenger. Een analogie die binnen Human Design wordt gebruikt om uit te leggen hoe ons lichaam, onze mind en de Magnetic Monopole zich tot elkaar verhouden. En vooral waarom onze mind niet bedoeld is om ons leven te besturen.
Ook als je niets van Human Design weet, lees vooral door. Het wordt misschien heel even een beetje technisch, maar het mooie zit voor mij juist in wat deze analogie laat zien.
The Vehicle, The Driver and The Passenger
Stel je een auto voor. Er is een voertuig dat je ergens naartoe brengt, een bestuurder die de auto rijdt en een passagier die meerijdt en onderweg alles kan zien en ervaren. Binnen Human Design worden deze drie rollen gebruikt om uit te leggen hoe we door het leven bewegen. En het interessante aan deze analogie is dat wij, ons bewuste zelf, niet de bestuurder zijn, maar de passagier.
The Vehicle
De vehicle is ons lichaam, de vorm waarmee we daadwerkelijk door het leven bewegen. Het lichaam gaat ergens naartoe, ontmoet mensen, gebruikt energie en doet ervaringen op. Het is de vehicle die het leven daadwerkelijk leeft.
The Driver
De bestuurder wordt binnen Human Design de Magnetic Monopole genoemd. Volgens Human Design is dit een kracht die twee dingen doet: onze bewuste en onbewuste kant bij elkaar houden als één geheel, en ons langs onze unieke route door het leven bewegen. Die route wordt binnen Human Design geometry genoemd: onze unieke beweging door tijd en ruimte.
Volgens deze analogie heeft ieder van ons dus een eigen beweging door het leven. We weten niet van tevoren waar die ons naartoe brengt, welke mensen we onderweg ontmoeten of welke ervaringen we zullen opdoen. De Magnetic Monopole is de kracht die ons langs die geometry beweegt. Dat betekent dat onze bewuste mind niet degene hoeft te zijn die de route uitstippelt. We hoeven niet vooraf te bedenken waar ons leven naartoe moet gaan of hoe we daar moeten komen. Binnen Human Design is dat niet de taak van onze mind. The Driver drives.
The Passenger
En dan de passenger. Wij dus. Of beter gezegd, het bewuste deel van ons dat denkt, analyseert, plannen maakt, probeert te begrijpen wat er gebeurt en voortdurend bezig is met wat we nu moeten doen en wat de volgende stap moet zijn. Ik weet niet hoe het voor jou is, maar voor mij voelde het altijd zo vanzelfsprekend dat ik met mijn mind mijn leven moest zien uit te zoeken. Dat ik moest bedenken wat ik wilde, waar ik naartoe wilde en hoe ik daar moest komen. Wie zou dat anders moeten doen?
En ik denk dat dit ook zo diep in ons zit omdat we het overal meekrijgen. Vanuit de maatschappij leren we dat we doelen moeten stellen, plannen moeten maken en hard moeten werken om het leven te creëren dat we willen. En ook in de spirituele wereld, waar ik zoveel jaren in heb rondgelopen, gaat het vaak over het creëren van je eigen realiteit. Je gedachten, overtuigingen en intenties bepalen wat je manifesteert. Maar wat als dat helemaal niet de bedoeling is? Wat als ik niet degene hoef te zijn die bedenkt hoe mijn leven eruit moet zien en vervolgens probeert dat werkelijkheid te maken? Wat als mijn leven zich juist kan ontvouwen wanneer ik stop met proberen het vanuit mijn mind te besturen?
En dat is wat ik zo ongelooflijk gaaf vind aan deze analogie. Want de passenger heeft binnen Human Design een heel andere rol. Niet om de route te bepalen, maar om de reis bewust mee te maken. Om te kijken, te ervaren, te observeren en te begrijpen wat er onderweg gebeurt. Binnen Human Design wordt dit bewuste deel de Personality Crystal genoemd. The passenger is here to experience the ride. Not to drive the car.
En dat betekent niet dat ik achterover ga zitten en niets meer doe. Integendeel. Binnen Human Design heeft iedereen een eigen Inner Authority, een manier om beslissingen te nemen die niet vanuit de mind komt. In mijn geval is dat mijn Sacral Authority. Als er iets op mijn pad komt en mijn Sacral respondeert met een ja, dan ga ik daar juist mee aan de slag. Dan onderneem ik actie. Alleen niet omdat mijn mind heeft bedacht dat ik iets moet doen om ergens te komen, maar omdat mijn lichaam energie heeft voor wat zich op dat moment aandient. Ik hoef niet vanuit mijn mind te bedenken wat mijn volgende stap moet zijn. Ik mag responderen op wat het leven me brengt. En daar vervolgens volledig in bewegen. En ik hoef dus ook niet te weten waar die actie uiteindelijk toe gaat leiden. Ik ben nog steeds volop betrokken bij mijn leven. Alleen hoef ik niet meer degene te zijn die de hele route bepaalt.
Wanneer de passenger toch probeert te sturen
En hier komt voor mij het begrip Not Self binnen Human Design om de hoek kijken. Want ook al is de passenger niet de driver, onze mind kan wel voortdurend proberen die rol op zich te nemen. Door te bedenken wat we moeten doen, welke keuzes we moeten maken, waar we naartoe moeten en hoe we ervoor kunnen zorgen dat ons leven wordt zoals we denken dat het zou moeten zijn.
Hoeveel tijd en energie heb ik besteed aan nadenken, plannen maken, mogelijkheden onderzoeken en dingen initiëren? En vervolgens blijven doorgaan, doorpushen, proberen het werkend te krijgen, bijsturen en opnieuw beginnen? Steeds vanuit het idee dat ik zelf moest uitzoeken wat de juiste volgende stap was. Binnen Human Design wordt dit Not Self decision making genoemd. Wanneer we onze beslissingen laten bepalen door onze mind, in plaats van onze Strategy & Authority.
En wat ik hier zo interessant aan vind, is dat de passenger de driver helemaal niet daadwerkelijk kan overnemen. Hij kan de route niet besturen. Maar hij kan wel de hele reis proberen te controleren. En daar ontstaat volgens Human Design resistance. Voor mij als Generator is frustration het Not Self theme. En als ik terugkijk op hoeveel ik heb geprobeerd om mijn leven op een bepaalde manier te laten verlopen, hoeveel ik heb gepusht en hoe ontzettend moe ik daarvan ben geworden, dan begrijp ik steeds beter waarom dit inzicht zo diep bij me binnenkomt. Wat als ik al die tijd zo ontzettend mijn best heb gedaan om mijn leven te laten verlopen zoals ik dacht dat het moest, terwijl ik het helemaal niet hoefde te sturen?
Waarom Strategy & Authority zo belangrijk zijn
Als mijn mind niet bedoeld is om mijn leven te besturen, komt natuurlijk de volgende vraag: hoe neem ik dan mijn beslissingen? En daar komen jouw eigen Strategy & Authority om de hoek kijken.
We krijgen de route niet van tevoren te zien. We ervaren hem terwijl we hem leven. Er verschijnt iets voor ons, we ontmoeten iemand, er komt een mogelijkheid, er wordt een vraag gesteld, er verandert iets. En daarbinnen nemen we onze beslissingen. Binnen Human Design zijn Strategy & Authority de mechanics waarmee we dat kunnen doen, zonder dat onze mind eerst hoeft te weten waar de hele reis naartoe gaat.
Voor mij als Sacral Generator betekent dit dat mijn lichaam kan responderen op wat het leven daadwerkelijk voor me brengt. Mijn Sacral hoeft niet te weten hoe mijn leven er over vijf jaar uitziet of waar een keuze uiteindelijk toe zal leiden. Het laat in het moment merken of er energie beschikbaar is om ergens mee te engagen. Mijn Authority hoeft de reis niet te kennen om een beslissing te kunnen nemen over wat er nu voor me ligt.
En dat betekent ook dat mijn mind niet ineens nutteloos is geworden. Integendeel. Binnen Human Design heeft de mind een prachtige rol als Outer Authority. Om te onderzoeken, te begrijpen, inzichten te ontwikkelen en die met anderen te delen. Maar niet om mijn persoonlijke beslissingen te nemen. My mind can be valuable to you, but it is not allowed to make decisions for me. Hoe gaaf is dat? Ik mag mijn mind gebruiken om te leren, om te begrijpen en om alles wat me zo raakt met anderen te delen. Maar ik hoef hem niet meer de verantwoordelijkheid te geven om mijn leven te besturen. Strategy & Authority vertellen de passenger dus niet waar de auto uiteindelijk naartoe gaat. Ze maken het overbodig dat hij dat weet.
De onmogelijke taak die we onze mind geven
We hebben tegenwoordig zoveel mogelijkheden en krijgen voortdurend de boodschap dat we er iets van moeten maken. We moeten weten wat we willen, de juiste keuzes maken, onze purpose vinden, ons potentieel benutten en vooral zorgen dat we niets van dit ene leven verspillen. Wat wil ik? Is dit het wel? Moet ik blijven of gaan? Doe ik genoeg? Had ik iets anders moeten kiezen? Mis ik iets? Ben ik wel het leven aan het leven dat werkelijk bij me past?
Hoe meer mogelijkheden er zijn, hoe groter de verantwoordelijkheid voelt. Want als alles mogelijk is, lijkt het ook alsof ik degene ben die uit al die mogelijkheden het juiste leven moet zien te kiezen. Logisch dat we zo overwhelmed zijn. De mind probeert niet alleen de beslissing te nemen die vandaag voor ons ligt. Hij probeert met die beslissing ook meteen de toekomst op te lossen. Hij wil weten waar deze keuze toe leidt, of we er later spijt van krijgen en of dit uiteindelijk de juiste route blijkt te zijn. De mind probeert zekerheid te krijgen over een reis die alleen gekend kan worden door hem te leven. Dat is een onmogelijke opdracht voor de passenger.
Ik hoef mijn leven niet eerst uit te zoeken
En dit is waarom deze analogie zo diep bij me binnenkomt. Ik hoef helemaal niet met mijn mind uit te zoeken hoe mijn leven eruit moet zien. Ik hoef niet uit alle mogelijkheden het juiste leven voor mezelf te kiezen, of bij iedere beslissing te bedenken waar die me uiteindelijk gaat brengen.
Er komt iets op mijn pad. Daar heb ik mijn Strategy & Authority voor. Voor mij betekent dat responderen met mijn Sacral en van daaruit actie ondernemen. En daarna komt het volgende. Mijn Sacral hoeft niet te weten waar mijn leven naartoe gaat om te kunnen responderen op wat er nu voor me ligt. Ik hoef mijn leven niet eerst helemaal uit te denken, te plannen en vervolgens mijn best te doen om het zo te laten verlopen.
En natuurlijk betekent dat niet dat mijn mind ineens stil is. Of dat ik nooit meer probeer de controle over te nemen. Na zoveel jaren waarin ik gewend was om overal bovenop te zitten, verandert dat niet van de ene op de andere dag. Ik ben dit experiment nog maar aan het ontdekken. Maar er is wel iets fundamenteels veranderd in hoe ik naar mijn leven kijk en hoe ik het ervaar. Ik hoef mijn leven niet te kennen om het te kunnen leven.
En hoe meer dit landt, hoe meer ik ervaar hoeveel ik aan het loslaten ben. Niet alles bedenken, niet alles proberen te regelen. Responderen met mijn Sacral op wat er op mijn pad komt en van daaruit bewegen. En hoe meer ik dit experiment daadwerkelijk leef, hoe meer rust ik in mijn systeem ervaar. Niet omdat ik nu weet hoe mijn leven eruit gaat zien, maar juist omdat ik dat niet meer hoef te weten.
Ik ontdek het onderweg. En ondertussen mag ik genieten van de reis, wetende dat ik niet degene ben die achter het stuur zit.
The driver drives. And I get to enjoy the ride.
Nynke 🌱
Ken je iemand voor wie deze blog interessant zou kunnen zijn? Deel hem dan vooral! Wil je mijn volgende blogs ook ontvangen? Je kunt je hier inschrijven voor mijn nieuwsbrief.