Waarom ik niet de driver ben van mijn leven

Een van de beelden binnen Human Design waar ik steeds weer naar terugkom, is dat van the vehicle, the driver and the passenger. Omdat het me helpt herinneren aan iets wat ik blijkbaar heel makkelijk weer vergeet: ik hoef mijn levensreis niet met mijn mind te bedenken. Ik hoef niet te weten waar ik uiteindelijk uit moet komen, welke route daarheen leidt en welke keuzes ik nu moet maken om ervoor te zorgen dat ik mijn leven goed leef.

En juist daardoor begrijp ik steeds beter waarom Strategy & Authority zo’n centrale plek hebben binnen Human Design. Niet alleen als een manier om beslissingen te nemen, maar als onderdeel van hoe dit hele systeem werkt.

Het lichaam is de vehicle, de Magnetic Monopole is de driver en de Personality is de passenger.

The vehicle

De vehicle is het lichaam, de form waarmee we daadwerkelijk door het leven bewegen. Het lichaam gaat ergens naartoe, ontmoet mensen, gebruikt energie en doet ervaringen op. Het is de vehicle die het leven daadwerkelijk leeft.

The driver

De Magnetic Monopole is de driver. Binnen Human Design bevindt deze zich in het G Center. De Magnetic Monopole houdt de Design Crystal en Personality Crystal samen en beweegt de vehicle langs zijn unieke geometry door het leven.

Geometry gaat over onze unieke beweging door tijd en ruimte. De Personality hoeft die route niet te kennen of te bepalen. The driver drives.

The passenger

De Personality Crystal is de passenger. Dit is het bewuste consciousness dat de reis ervaart. De passenger kijkt als het ware uit het raam. Hij ziet wat er gebeurt, denkt erover na, stelt vragen, onderzoekt en probeert te begrijpen wat hij meemaakt.

En juist hier vind ik de analogie zo interessant. Omdat wij onszelf zo sterk vanuit die bewuste Personality ervaren, voelt het bijna vanzelfsprekend dat dit ook het deel van ons is dat het leven moet bepalen. Ik hoor mijn gedachten, ik kan vooruitdenken, mogelijkheden vergelijken, terugkijken, analyseren wat er misging en bedenken wat ik in de toekomst anders zou kunnen doen. Natuurlijk voelt het dan alsof ik met diezelfde mind ook moet zorgen dat ik goed door mijn leven heen kom.

Maar binnen deze analogie is dat niet de taak van de passenger. De passenger is degene die de reis bewust meemaakt. Hij is niet degene die rijdt.

Wanneer de passenger de reis probeert te managen

En hier wordt voor mij the Not Self ineens heel concreet. De passenger kan de driver niet daadwerkelijk overnemen. De Magnetic Monopole blijft de driver van de vehicle. Maar de mind kan wel gaan leven alsof hij achter het stuur zit.

En dat gaat veel verder dan af en toe een beslissing met je hoofd nemen. De mind kan de hele reis gaan proberen te managen. Hij probeert te bepalen waar we heen moeten, welke keuze tot de beste toekomst leidt, wat verstandig is, wat we vooral niet mogen missen en hoe we ervoor kunnen zorgen dat we uiteindelijk bij het juiste leven uitkomen.

Binnen Human Design is dat Not Self decision making. We zeggen ja tegen iets waar onze Authority geen ja voor heeft, houden vast aan iets omdat de mind vindt dat het moet, initiëren vanuit een mentaal plan of proberen het leven naar een vooraf bedacht resultaat te bewegen. We zijn dan niet ineens de driver geworden. We bewegen alleen niet meer mee met onze eigen mechanics.

En daar ontstaat resistance. Die resistance heeft binnen ieder Type een herkenbare vorm. Voor een Generator is het Not Self theme frustration.

Waarom Strategy & Authority zoveel belangrijker zijn dan ik dacht

Als de mind de reis niet hoeft te bepalen, komt natuurlijk de volgende vraag: hoe neem ik dan mijn beslissingen?

En precies daar krijgen Strategy & Authority voor mij een veel diepere betekenis. De Magnetic Monopole beweegt de vehicle door het leven langs zijn unieke geometry, maar wij krijgen die route niet van tevoren te zien. We ervaren hem terwijl we hem leven. Er verschijnt iets voor ons, we ontmoeten iemand, er komt een mogelijkheid, er wordt een vraag gesteld, er verandert iets. En daarbinnen nemen we onze beslissingen.

Strategy & Authority zijn de mechanics waarmee we dat kunnen doen zonder dat de mind eerst hoeft te weten waar de hele reis naartoe gaat.

Voor mij als Sacral Generator betekent dit dat mijn lichaam kan responderen op wat het leven daadwerkelijk voor me brengt. Mijn Sacral hoeft niet te weten hoe mijn leven er over vijf jaar uitziet of waar een keuze uiteindelijk toe zal leiden. Het laat in het moment merken of er energie beschikbaar is om ergens mee te engagen. Dat is mijn Inner Authority.

Mijn Authority hoeft de reis niet te kennen om een beslissing te kunnen nemen over wat er nu voor me ligt.

Strategy & Authority vertellen de passenger dus niet waar de auto uiteindelijk naartoe gaat. Ze maken het overbodig dat hij dat weet.

De onmogelijke taak die we onze mind geven

We hebben tegenwoordig zoveel mogelijkheden en krijgen voortdurend de boodschap dat we er iets van moeten maken. We moeten weten wat we willen, de juiste keuzes maken, onze purpose vinden, ons potentieel benutten en vooral zorgen dat we niets van dit ene leven verspillen.

Wat wil ik? Is dit het wel? Moet ik blijven of gaan? Doe ik genoeg? Had ik iets anders moeten kiezen? Mis ik iets? Ben ik wel het leven aan het leven dat werkelijk bij me past?

Hoe meer mogelijkheden er zijn, hoe groter de verantwoordelijkheid voelt. Want als alles mogelijk is, lijkt het ook alsof ik degene ben die uit al die mogelijkheden het juiste leven moet zien te kiezen.

Logisch dat we zo overwhelmed zijn. De mind probeert niet alleen de beslissing te nemen die vandaag voor ons ligt. Hij probeert met die beslissing ook meteen de toekomst op te lossen. Hij wil weten waar deze keuze toe leidt, of we er later spijt van krijgen en of dit uiteindelijk de juiste route blijkt te zijn.

De mind probeert zekerheid te krijgen over een reis die alleen gekend kan worden door hem te leven.

Dat is een onmogelijke opdracht voor de passenger.

Ik hoef mijn leven niet eerst uit te zoeken

En dit is waarom ik steeds weer bij deze analogie uitkom. Human Design geeft mijn mind niet alsnog een betere manier om het perfecte leven voor mij uit te zoeken. Het laat me zien dat dit überhaupt niet zijn taak hoeft te zijn.

Ik hoef niet vandaag te weten waar ik over vijf jaar moet zijn. Ik hoef niet uit alle mogelijke levens het juiste leven voor mij te kiezen. Ik hoef niet iedere beslissing te belasten met de vraag of hij me uiteindelijk naar de juiste toekomst brengt.

Er ligt iets voor me. Daar heb ik mijn Strategy & Authority voor. En daarna komt het volgende.

Ik hoef mijn toekomst niet te kennen om vandaag een beslissing te kunnen nemen die correct is voor mij.

Die verantwoordelijkheid om alles te overzien, alle mogelijkheden tegen elkaar af te wegen en ervoor te zorgen dat ik uiteindelijk niets mis en bij het juiste leven uitkom, hoeft niet bij de passenger te liggen.

Mijn leven is niet iets wat ik eerst volledig hoef te begrijpen, te plannen en vervolgens zo goed mogelijk moet zien uit te voeren. Het is iets wat ik onderweg mag ontdekken.

Ik hoef mijn leven niet te kennen om het te kunnen leven.

Hoe meer dit landt, hoe meer ik me besef hoe ongelooflijk dankbaar ik hiervoor ben. Ik mag meer en meer loslaten. Niet alles bedenken. Me overgeven aan wat er op mijn pad komt en in het moment responderen met mijn Sacral. Zoveel hoef ik niet meer te weten. Hoe fantastisch is dat.

En hoe meer ik dit experiment daadwerkelijk leef, hoe meer ik voel hoeveel rust dit in mijn systeem brengt. Ik ben ongelooflijk dankbaar dat Human Design op mijn pad is gekomen.